II rp
W kształtującej się ówcześnie (II RP) administracji terytorialnej Rzeczypospolitej zarysowała się następująca tendencja: 1) uznanie I instancji admmistracyjno-politycznej (starosty) za jeden urząd z jednym przełożonym na czele (a więc zespolenie organizacyjne); 2) możliwość zobowiązania przełożonego tego urzędu instrukcjami ministerialnymi (do czego upoważniało stosowne rozporządzenie Rady Ministrów) do powierzenia spraw fachowych referentom urzędu wraz z przeniesieniem na nich odpowiedzialności, przy czym w pozostałych sprawach przełożony zachowuje swobodę oceny co do ich powierzenia i ponosi za nie osobistą służbową odpowiedzialność; 3) pozycję ustrojową władz II instancji (wojewodów) wobec istniejących organów terytorialnych określą na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów zainteresowani ministrowie w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych w formie szczegółowych instrukcji. Główna trudność polega na zrównoważeniu jak najdalej idącego zespolenia Urzędu Wojewódzkiego z dążeniem do samodzielności fachowej wydziałów i referatów, podległych ministerstwom, które niechętnie patrzą na rozszerzenie zakresu działania wojewodów. Należyte przeprowadzenie dekoncentracji, a w tym określenie stosunku starostów i wojewodów do ich organów fachowych powinno być uregulowane ustawą . Piszę o tym epizodzie historycznym zapewne zbyt szczegółowo, ale sam wywód jak i opis materiału prawnego są bardzo bliskie podejściu, jakie spotykamy w tej kwestii w nauce francuskiej - a to jest jednym z wątków tej części pracy.